A finais do 2008 Palestina voltou ao centro da actualidade por mor de 22 días en que as bombas israelís caeron de forma continuada e indiscriminada sobre Gaza. Pese a denominación de “guerra” que os medios aplicaron ao conflito, volveuse tratar dunha invasión con carácter xenocida coa que o estado sionista e o seu exército se ensañaron coa poboación civil.

É frecuente atopar con argumentos como “ambas partes teñen culpa” ou “os israelís teñen que defenderse”. Pero só basta con atender ao desenvolvemento do conflito durante os 22 días para entendermos que esas afirmacións carecen de contido veraz. Por citar exemplos, pódese sinalar o antidemocrático carácter da acción de castigar un pobo polo goberno que elixe en urnas; os bombardeos sobre escolas da ONU, sobre mercados e zonas de refuxio coma túneles, e mesmo inmediacións hospitalarias. Con feitos coma estes sorprende ouvir ao goberno sionista excusarse en que o obxectivo dos ataques son os terroristas agochados. É evidente que os obxectivos son civís, coa finalidade de infundir medo e temor mediante o terrorismo de estado. Israel é importante potencia militar e posee unha alta tecnoloxía capaz de localizar e eliminar unicamente ás persoas que marca coma os seus inimigos, tal e como xa ten realizado en ataques pasados. Cómpre ter este dato presente cando se fala de “vítimas colaterais”.

É alta potencia militar grazas o apoio e as relacións políticas e económicas que o estado de Israel mantén con gran parte de occidente así como con diversos países de oriente, como Turquía.

Neste sentido, o estado español tomou unha postura cómoda á vez que hipócrita. Mentres o goberno roga por unha solución pacífica e dialogada entre as partes, o comercio armamentístico con Israel non se cuestiona. Industrias privadas coma Fabricaciones Extremeñas (pertencente a Explosivos Alaveses)  ou de públicas coma IZAR obteñen altos beneficios do comercio bélico co estado sionista. Cómpre lembrar que España e o resto da Unión Europea están suxeitos ao Código de Conduta de Exportación de Armas da UE. (1998) que insta a non exportar armas a países embargados pola ONU ou outros organismos, ou onde se dean situacións de conflito ou tensión, se violen dereitos humanos ou non se cumpra co dereito internacional humanitario.

Na mesma liña, pódese lembrar  que Israel pechou as fronteiras do territorio de Gaza impedindo a fuxida de refuxiados, mantén un embargo diario sobre Palestina e emprega a forza coma xeito de control. Para sumar máis probas de accións de ilegalidade internacional pódese agardar a que se faga público se o estado sionista empregou explosivos con DIMES, uranio e o ilegal fósforo branco. Cos indicios sobre a mesa pódese concluír que os palestinos están a ser tratados coma coellos de indias para a experimentación de armas baixo o consentimento internacional.

As cifras da traxedia

As cifras aparecidas nos medios amosan a indefensión de Palestina, o abuso de forza de Israel e o carácter civil dos obxectivos marcados.

-Vítimas palestinas, segundo servizos hospitalarios en Gaza: 1.205 mortos (410 nenos e menores de 16 anos, 108 mulleres, 113 anciáns, 14 doutores, 4 xornalistas…) e 5.300 feridos.

-Vítimas israelís, segundo servizos hospitalarios de Israel: 13 mortos en combates en Gaza ou alcanzados por cohetes (10 soldados dos que 9 morreron en combate e un foi abatido por un cohete; 3 civís por cohetes) e decenas de feridos.

-Os obxectivos atacados por Israel en Gaza cífranse en 2.500 (4 escolas xestionadas pola ONU, 1 complexo da ONU para os refuxiados, 2 edificios de prensa, 16 centros médicos, 16 ambulancias…).

A recuperación de Gaza prevese lenta e difícil, alén da inminencia de próximos bombardeos e do bloqueo económico que padece. Os desperfectos en Gaza sobrepasan os mil millóns de dólares: destrución de infraestruturas, gastos en limpeza e retiradas de escombros, 4.000 edificios derribados, 16.000 edificios residenciais danados, 1.500 fábricas, tendas e outros edificios comerciais danados; 51 edificos do goberno e policiais derribados (incluído o Parlamento Nacional Palestino), escolas, mesquitas e estradas arrasadas…

O sociedade galega con Palestina

A sociedade galega sempre apoiou a causa Palestina. O tecido asociativo do país, organización sindical, a mocidade galega e as súas asociacións, o ecoloxismo, as asociacións veciñais, a xente das artes e das letras, o mundo do audiovisual do cine, os actores e actrices… amosaron e amosan firmes convincións pola paz e a xustiza para Palestina e o mundo. No plano institucional, cabe resaltar que o Bloque Nacionalista Galego foi a primeira forza política europea que solicitou ao estado en que opera a suspensión de relacións diplomáticas e comerciais con Israel motivado pola última gran agresión; doutras forzas desgrazadamente non se poden louvar posicionamentos claros econsecuentes, alén de puntuais declaracións eleitoralistas.

Un dos nosos principais cometidos, como mocidade galega, considero que debe encadrarse no traballo e esforzo díario para construír un mundo de povos soberanos e solidarios, do mesmo xeito que no combate do imperialismo. De seguro que a mocidade galega seguirá demandando e facendo todo o que está ao seu alcance para conquistar a paz e a liberdade para Palestia, o Iraque, o Kurdistán, Chechenia, o Sahara Occidental…

Mentres algúns botan por fóra falando da democracia participativa, á democracia real semella que todo lle sae choco…

Averigua se ti tamén es consultafóbico (deberías poñerte en tratamento de dares positivo, non o dubides):

http://galderafobia.euskoalkartasuna.org/?idioma=es

Sobre a consulta para a Paz e o Acordo.

Dicen que a consulta divide e fratura,

Como vai dividir quen ofrece acordo e quere coñecer o que opina a sociedade basca?

Divide quen ameaza con suspender a autonomía de consultar á cidadanía.

Por que non se quere preguntar á cidadanía?

Que medo ten quen quere paralizar esta consulta

ex alcalde de la habana

O antigo alcalde de La Habana, Óscar Fernández Mell, visitou Vigo durante os días 22, 23 e 24 do pasado agosto. Tras a súa recepción oficial no Concello, tiven o pracer de podelo entrevistar de forma persoal, durante uns vinte minutos. Posteriormente, no hotel onde se hospedaba ofreceu unha conferencia en que lembrou as batallas da revolución cubana, así como a súa amizade co comandante Che Guevara. Afirmou que a illa se ve con complicacións debido á crise económica e ao bloqueo, pero tamén aseverou que a revolución non acaba.

Óscar Fernández Mell, ex-alcalde de La Habana e médico ortopédico, é de orixe galega. Seus pais naceron en Sta. María de Bretoña, no concello da Pastoriza e Mondoñedo. Óscar naceu en Colón, Cuba, o 24 de marzo de 1931, aínda que ao ano a familia retornou á vila galega de Bretoña. A fins de 1937, cando España se debatía na Guerra Civil, José decidiu regresar a Cuba, despois de moitas dificuldades para poder embarcar. Óscar empezou estudar medicina na Universidade de la Habana . Nesta etapa comezou militar no movemento estudantil e vincularse co Directorio Revoluconario. Tamén coñeceu na época á modelo e actriz de televisión Odalys Fuentes, coa que máis tarde casou. Combateu xunto ao Che Guevara durante a revolución cubana, un símbolo que volve estar ’de moda’ (odiando este termo, e non sendo acaído) pola película ’Che, el argentino’. Mell comabateu na Columna 1, aínda que a súa principal responsabilidade foi a de médico da guerrilla.Tamén loitou no Congo, a cuxo regreso foi nomeado xeneral do exército. Foi xeneral das FARC-Ejército del Pueblo. En 1976 participou no I Congreso do Partido Comunista de Cuba, sendo un dos membros fundadores e membro electo do I Comité Central. Ese mesmo ano foi nomeado presidente do Poder Popular de Ciudad de La Habana (alcalde) onde exerceu esta responsabilidade até 1986.

-Que impresións ten de Vigo?

- Vigo y La Habana tienen muchos aspectos comunes, por ejemplo, ambas son importantes ciudades portuarias, y Vigo tiene el mayor puerto del mundo de pesca para consumo humano. Además, las dos comparten una historia común, pues por ejemplo, en La Habana se concentraban barcos que venían con mercancías o personas, que Vigo recibía.

-Vostede foi amigo do Che e combateron xuntos. Qué recordos destacaría de Guevara?
-Yo estuve con el Che desde la guerra de la liberación. Estuvimos combatiendo desde Sierra Maestra hasta la llegada al centro de la isla, aprovechando la oportunidad, ventaja y camuflaje que nos ofrecían los terrenos pantanosos y dos ciclones que favorecieron nuestras acciones. Fuimos liberando ciudades y villas hasta llegar a Santa Clara, donde eramos unos 300 combatientes contra los 3.000 de Batista, más los paramilitares y otras fuerzas que apoyaban a su régimen.

-Que lle animou a involucrarse na revolución cubana e loitar?
-A mí non me empujó una situación desesperada, pues me iba muy bien como médico. Pero la situación de Cuba era bastante mala y la dictadura de Batista era terrible para el país. Hay que recordar que dió el golpe de Estado tres meses antes de que se celebrasen las elecciones, ya que sabía que iba a perder. En Cuba nadie apoyaba a Batista, ni la burguesía. Había muchos muertos y una gran parálisis económica. La única solución que quedaba era la lucha armada.

Somos verdadeiramente libres de escoller o que queremos consumir?

Hai uns meses que lin un artigo do escritor Mario Vargas Llosa, onde asegura que a excepción cultural e as medidas institucionais dirixidas a protexer e impulsar os cinemas propios merman a liberdade de elección dos cidadáns. Vargas parte de que o intentar potenciar unha cultura está marcado por políticas nacionalistas excluíntes e

pechadas, negadoras de toda diversidade. Camiños de dirixismo cultural, en que se marcaría á xente o que debería consumir, nunha especie de sobreprotección por parte dun estado paternalista que o autor identifica co despotismo ilustrado. Outra das argumentacións que aporta no artigo enmárcase na defensa dun neoliberalismo radical para quen as leis do mercado, da oferta e a demanda, son o único sagrado mandamento.

O “intelectual” peruano non chega comprender que o estado deba protexer a cultura propia e facilitar a todos os cidadáns o acceso a toda a cultura e a todas as culturas.

A liberdade e a liberdade de elección temos que defendela, pero non unicamente a das grandes industrias culturais de estrutura multinacional a producir os filmes que desexen ou que lles conveñan, senón tamén debemos defender a liberdade dos espectadores a poder consumir producións máis pequenas ou independentes que, sen a protección do estado, serían practicamente invisíbeis.

Alén disto, o conflito reduciríase a termos puramente económicos, e é que se as nosas artes foran explotadas con tanto rendemento coma as ianquis non sería necesario subvencionalas nin sobreprotexelas.

Pero Vargas emprega linguaxe para tratar o tema da excepción cultural de forma sutil e pictórica, baixo a que se agocha a idea de considerar a poboación coma inculta, amparándose na súa predisposición a consumir cinema “vulgar y chavacano” coma Vargas afirma, así como que o estado pretende dirixir ás eleccións do público.

O que Vargas Llosa obvia non é que o cinema español non interese, non guste, ou sexa “demasiado culto” para a poboación, senón que hai moitos factores que non o fan economicamnete rentábel e que os medios económicos do cinema son ridículos (tanto financieiros e de preprodución coma publicitarios e de merchandising) comparados co cinema de Hollywood. O exemplo máis disparatado deste caso ilústrao Santiago Segura e a súa peregrinaxe promocionando Torrente a base de colarse coa camiseta dos filmes en todo canto programa de televisión lle daba uns segundos.

Llosa presume de españolista e o neoliberal. Presentouse a presidente do Perú.

De non existir por exemplo a cota de pantalla, os cinemas só expoñerían superproducións de garantido éxito taquilleiro, coartando a liberdade douttros consumidores que quixeran ver outro cinema.

Neste mesmo sentido, o director Trueba ten comentado que as axudas estatais concedidas ás empresas Delphi ou Samsung son precisas para quedar no estado e salvagardar os postos de traballo, pero non ten sentido non facer o mesmo coa industria cultural.

Por outra banda, e para continuar “desmontando” a Vargas Llosa, nin o estado español nin a Consellaría de Cultura de Galiza xulgan que películas son boas ou malas á hora de subvencionar proxectos audiovisuais, senón que potencia (insuficientemente) as posibilidades de facer cine aquí e de poder consumilo.

Pero aínda así, Vargas pretende confudir dicindo que a excepción cultural pretende premiar ás boas creacións e penar ás malas, identificando nos seus exemplos (Dan Brown, Spiderman, Cervantes e La mala educación) o malo co estadounidense e que lle gusta á xente e o bo co español e que só lle gusta ás “élites intelectuais”, afirma.

. Vargas Llosa apunta que as causas das políticas de excepción cultural se deben a unhas actuacións propias de estados chovinistas e populistas; despois de aseverar que a identidade cultural dun país é unha cuestión difusa.

Opina que o proteccionismo nos allearía da riqueza e diversidade cultural ao pór barreiras ao cienema de fóra, coma o ianqui. Pero entón que ocorre co cinema europeo? Non hai nada máis atrevido que a ignorancia, e Mario Vargas Llosa non debe ter idea (ou prefire ocultar) que o cinema francés se está a situar á vangarda da mestizaxe cultural coas últimas producións que leva a cabo con turcos e países árabes. Polo tanto, Francia non nega a diversidade cultural dentro do seu propio país, a pesar de ser o país europeo que máis apoia o seu cine (calquera entrada que se copra en taquilla conleba un imposto engadido dedicado ao cinema galo).

A ditadura comercial de Hollywood

Con isto quero evidenciar a incomprensíbel situación en que nos achamos empapados de Hollywood pero en que non podemos libremente consumir cine francés, CINE EUROPEO, simplemente porque non se atopa ao noso alcance no mercado. Ao non coñecermos o cine europeo non podemos ter capacidade de demanda, é dificil exixir o que non se coñece, e por iso tampouco se vai ofertar, çé por iso que a lei da oferta e da demanda é un circulo vicioso ao favor dos intereses máis mercantís.

“Coñecer para poder elixir”, desta forma a elección si poderá ser libre

Pero o escritor si fai unha afirmación acertada ao sinalar como factor chave a educación. Urxe na nosa sociedade a impartición de nocións básicas de arte e industria audiovisuais propias, europeas e universais, dentro da ensinanza nas escolas. Coñecer para poder elixir, desta forma a elección si poderá ser libre.

Mamasunción: o exemplo audiovisual de ser unha célula da universalidade

Como caso concreto, e na liña do exemplo francés, resalta Mamasunción, de Chano Piñeiro, un filme cen por cento galego, feito en Galiza e no noso iidioma. Propio dunha cultura, dun povo edun tempo determinados.

Hoxe por hoxe, e con tantas producións galegas miméticas das máis comerciais e sen rasgos culturais do país, Mamasunción foi a galega que máis se exhibiu en todo o mundo, sendo premiada até en Australia. Nada máis que por tratar un problema tan propio dun país como a emigración na Galiza, dende a nosa propia óptica e cultura, sendo ao tempo e por isto mesmo, facilmente entendíbel e indentificábel por calquera outro ser humano. O máis nacional é ao tempo o máis internacional.

A esmola das subvencións non chega

As subvencións e axudas económicas para o cinema español non son a solución. Urxe contarmos cos medios necesarios para poder competir coas producións estranxeiras, aínda que as axudas son imprescindíbeis tanto para a consolidación dunha industria cinematográfica galega, estatal e europea, como para facilitar a produción e exhibición no territorio comunitario europeo e favorecer un espazo para os novos credaores e traballadores deste eido onde a Unión Europea pode ser un campo moi rentábel.

A Consellaría de Medio Rural estase a centrar nas zonas máis castigadas

polos lumes do 2006

Os montes da área de Vigo e do resto da provincia están lonxe de recuperarse dous anos despois da traxedia incendiaria do pasado agosto do 2006, pese a que a Consellaría nacionalista de Medio Rural vén desenvolvendo un plano de actuación centrado sobre todo nas oito zonas que considerou como as máis afectadas. Porén, todavía se pode observar nestas zonas máis castigadas moitas árbores queimadas en pé, e masa de eucalipto que medra no monte arrasado. As autoridades coinciden en sinalar que farán falla moitos anos para que o monte se rexenere.

Pasaron dous anos desde que Galiza rexistrou no 2006 unha situación de extrema gravidade debida ao gran número de focos de incendos que arrasaron unhas 39.000 hectáreas de monte da provincia.

Pouco tempo despois da traxedia, as intensas choivas dos meses de outubro e novembro produciron inundacións e danos importantes no noso monte, así coma perdas trascendentais no solo do monte. Dous anos despois, as zonas afectadas están lonxe de térense recuperado, aseguran veciños de Reboreda e Trasmañó, en Redondela, e da Peneda en Soutomaior. A maior parte das áreas afectadas polos lumes se atopan despoboadas de vexetación, pese a que a Consellaría de Medio Rural marcou un plan de actuación e recuperación mediante o control da erosión, así como tamén marcou a emerxencia das obras deb restauración para a preparación dos danos producidos.

Seguindo esta liña, desde a consellaría aseguran que o primeiro traballo que se levou a cabo foi o control da erosión, intentando evitar os arrastres que se ían producir por mor das choivas sobre os solos queimados. A finalidade principal foi evitar a perda do solo e o enturbiamento dos ríos.

Os terreos beneficiados desta actuación na provincia son oito zonas consideradas por Medio Rural como as máis danadas en 2006. Son Serra da Groba en Oia, Bacía do Ulla, Bacía do Miño en Crecente, Monte Xiabre, Encoro do Eiras, O Morrazo nas partes pertencentes aos municipios de Moaña e Vilaboa, Monte Castrove, e Bacía do Lérez no concello de Cotobade, que rexistrou a morte de dúas viguesas sorprendidas no seu vehículo polos incedios do agosto06. Os terreos elixidos respostan a montes sen capacidade de rexeneración e onde os incendios foron máis severos.

Mentres algúns montes que bordean Vigo están “pelados”, outros xa presentan baixo matorral.

DISTINTAS FASES PARA A REXENERACIÓN

Nas oito zonas pontevedresas calificadas como de máis danadas e de actuación prioritaria, estase a seguir o plano trazado pola consellaría do nacionalista Suárez Canal na que se integra a eliminación dos restos queimados mediante a trituración por desbrozadora de cadeas montada en tractor ou nunha variante desta, chamada “retroaraña”. A este paso seguiulle a reparación do solo. Esta levouse a cabo con maquinaria forestal.

Seguidamente plantexouse a repoboación baseada na introdución de especies autóctonas ou asilvestradas, entre as que se intercalan árbores frondosas, alcanzando un 36% e un 64% de coníferas, creando discontinuidades entre as mesmas. Especie de coníferas coa que se repoboa é, por exemplo, a bétula celtibérica.

TERRA QUEIMADA, AGORA

Algúns montes que arderon no agosto 06 comezan a recuperarse, pero outros aínda non mudaron de aspecto.

A Peneda, Soutmaior, hoxe e no agosto do 2006

O bo tempo deste agosto fixo predominar un ceo azul que acompañou as vacacións de moitos afortunados. Porén, hai dous anos que o ceo se tinguiu de gris, e non se debeu a nubes escuras que axitaran aires, ou negras tormentas que impediran ver o verán, senón a unha vaga de incendios que rodearon Vigo e provocaron unha ténue choiva de cinza e olor a eucalipto queimado. Diversos estudos apuntaron que os lumes se trataron dunha confabulación organizada en chave de ataque inimigo “desde dentro do proprio país” (como denominaron algúns altos cargos do exército) e que levaron a límites de emerxencia ao pobo e goberno galegos.

Dous anos despois da traxedia, os montes arrasados no 06 presentan diversos estados. Varios montes de Redondela manteñen todavía as árbores queimadas en pé, mentres que os montes da Peneda, en Soutomaior, presentan un estado popularmente chamado “pelado”, en que a rocha e a terra sementan unha paisaxe desoladora.

Outros montes xa deixan ver unha pequena vexetación afrondando, a poucos níveis do chan. mentres que moitos son ocupados por unha baixa masa de novos e pequenos eucaliptos.

Segundo o informe da Consellaría de Medio Rural os montes queimados de Vigo, Redondela ou Soutoma, non foron declarados como zonas de máxima gravidade, por iso que nos montes do Morrazo (declarados de severidade do lume coma media-alta) si se poidan obsevar terreos máis recuperados, con vexetación de gramíneas e fentos co fin de enriquecer o solo devastado.

De todas formas, por variado que poida ser a paisaxe que ofrecen estes montes do país, non deixan de conformar o desolador reflexo da traxedia acontecida hai dous anos. Todas as autoridades coinciden en que fará falla moito tempo para que esta nación poida recuperar a súa paisaxe natural.

In memoriam do monte do Xaxén, onde de pequeno pasaba fins de semana á sombra das árbores do Morrazo, e hoxe é terra queimada.

Artigo que redactei no Atlántico Diario, grazas á información facilitada pola prensa de Medio Rural, grazas e saúdos para Iria e Alba, dúas amigas do Morrazo!

Víctor Freixanes, presidente da Editorial Galaxia, afirma recibir a noticia con gran satisfacción. Interprétaa coma un recoñecemento en perspectiva a un proxecto que non pertence só a unha editorial, senón que é da sociedade civil galega; xa que en palabras de Freixanes ’non se pode entender a historia de Galiza desde os anos 50 sen a existencia de Galaxia’. Asimesmo, tamén toma o galardón como unha responsabilidade de Galaxia co futuro, pois unha editorial é unha entidade que xestiona e difunde coñecemento , neste caso o da cultura galega, e non unicamente unha empresa que vende libros. Neste sentido, e tras a decisión do Consello da Xunta, o Presidente Touriño tamén resaltou o compromiso coa recuperación da lingua galega e coas liberdades por parte da editorial.
Entre os novos retos de futuro que a editorial afrontará a curto prazo, atópase o convenio que asinaron con google, co que se publicarán mundialmente en formato dixital todos os fondos históricos que ten a editorial. Víctor Freixanes asegura que se respetan os dereitos de autor e que se cumpre coa lei, xa que tanto Galaxia coma os autores son quen teñen que autorizar a publicación en internet. O acceso aos libros dixitalizados será ben de balde, ben previo un pequeno pago por parte do internauta. Google só facilita a plataforma, e non quedará con beneficios económicos. Freixanes espera que este proxecto sexa unha realidade a comezos do próximo curso.
’A editorial naceu pegada ao discurso da letra impresa, pero hoxe apostamos polas novas tecnoloxías’ afirma o presidente de Galaxia, polo que tamén están a impulsar Merlín Comunicación, unha especialización da empresa que se dedicará a impulsar e editar material multimedia, audiovisuais e a creación de exposicións.
Galaxia recibirá a Medalla de Ouro de Galicia o día 25 de xullo, 57 anos despois da súa fundación, e con case 2.500 volumes editados e un catálogo vivo dun millar de títulos. Tamén promoveu un importante número de traducións desde o ano 2000, que superan os 130 exemplares, contribuíndo así a extender o coñecemento da creación cultural galega alén do noso territorio, en castelán, inglés…

Este 14 de xuño xa irán 80 anos do chegada ao mundo de quen sería unha das persoas chaves no século XX.

Non son eu de ensalzar ás xentes, senón de dar a importancia causal dos feitos e cambios á masa popular que é a protagónica. Mais sería inxusto non recoñecermos a aqueles e aquelas que deron e dan a súa vida pola transformación social mundiial.

80 anos do seu nacemento e 41 do seu pasamento, morreu moi noviño o Comandante Ernesto Guevara, pero detrás do seu corpo asasinado quedou unha estela coma legado e herdanza para todos os humanos, un camiño de terra liberada construído lousa a lousa, con mans humanas, dende o compromiso individual e a loita colectiva.

Un camiño que é o exemplo para todos e todas nós, dende as proles e os ilotas até os acomodados en casas de ananos.

Un camiño que non está só dedicado aos arxentinos nin aos cubanos, prque Ernesto é de todos nós, porque Ernesto é de todos os povos, porque por eles loitou e deu a súa vida.

Por iso que o Che tamén é noso, da mocidade galega, porque nos seus discursos ás mocidades revolucionarias polo mundo enteiro ensinounos a importancia de organizarmos para loitar polo noso futuro, para impedir ser tratados coma mercadoría en tempos de capitalismo feroz, coma man de obra barata, coma máquinas sen sentimentos… Ernesto falou de organización coma ferramenta dos mozos e mozas para crear un futuro en que poder vivir con dignidade.

Pero sobre todo, es da mocidade galega, porque ensinaches á xente nova a viver, pensar, sentir, disfrutar e loitar coma tales, a non ser vellos nin amargados en corpos de mozos.

A ti Ernesto, todos te dicimos

HASTA SIEMPRE, COMANDANTE!

ATÉ SEMPRE, COMANDANTE!

“la insistencia que continuamente les he hecho, es para que no dejen de ser jóvenes, no se transformen en viejos teóricos, o teorizantes, conserven la frescura de la juventud, el entusiasmo de la juventud”

(fragmento do discurso de clausura do seminario “La juventud y la Revolución “, organizado pola UJC del Ministerio de Industrias, 9 de maio de 1964).

Manifesto “Na defensa do noso idioma”

As persoas asinantes da presente declaración, somos autoras e autores de blogues galegos, que suscribimos voluntaria e libremente esta iniciativa e que publicamente MANIFESTAMOS:

1. O noso completo e activo compromiso coa lingua galega, como principal alicerce da nosa identidade colectiva como pobo así como a nosa preocupación perante a situación que esta vive na actualidade.
2. Entendemos a Rede como unha canle con importantes potencialidades para a expansión en usos do noso idioma que deben ser aproveitadas, e avogamos porque o galego sexa tamén a lingua vehicular das/os galegas/os en Internet. Apoiamos tamén a reivindicación dun dominio propio en internet para Galiza.
3. Expresamos o noso total rexeitamento perante todo ataque contra o galego, independentemente de quen proveña, e particularmente no caso de entidades que declarándose defensoras dun presunto, mais falaz, bilingüísmo incorren en ser de facto unha manifestación do auto-odio.
4. Reclamamos o noso dereito a vivir con completa normalidade na lingua que é propia de Galiza, tendo garantido plenamente o noso dereito a empregala en todos os eidos da nosa vida.
5. Adherímonos colectivamente ao manifesto “Polo dereito a vivirmos en galego” d’A Mesa pola Normalización Lingüística.
6. Chamamos á cidadanía galega, especialmente á mocidade, a participar na manifestación nacional en defensa do noso idioma, que baixo o lema “Polo dereito a vivirmos en galego” convoca A Mesa pola Normalización Lingüística, e que terá lugar o vindeiro domingo 18 de maio, na cidade de Compostela, e que partirá ás 12h da Alameda.

Galiza, maio de 2008.

paremos a suba das taxas

defender a universidade pública é parar Boloña

O motivo que nos leva aos estudantes e aos CAF a convocar a segunda folga contra as taxas do presente curso e desenvolver de novo unha campaña de información e mobilización do estudantado é porque supón unha suba excesiva de un 1´6% por riba do IPC español que este ano subiu un 2´4%, mentres que o galego subiu un 2%. Polo tanto, o prezo que pagamos os estudantes galegos por cada crédito en que nos matriculamos este ano sube un 4% en relación ao curso pasado, pois sumamos a suba de 1´6 das taxas máis o 2´4 do IPC español.

Coma sempre e outra vez, en Galiza saímos pagando máis en relación ao noso IPC.

É o 6º ano consecutivo en que as taxas suben por riba do IPC. Subíu tanto co PP como agora o fai co PSOE na Consellaría de Educación. Neste tema, énos imposíbel para o estudantado notarmos un cambio de governo.

Que paguemos máis non se reflicte nunha mellora de servizos: a reprografía do campus é deficiente e desbórdase pola demanda, o comedor pois máis do mesmo, os materiais que empregamos en audiovisual, en pubblicidade, en vbelas artes, NON SON SUFICIENTES…

Pq é mentira que esta suba non se note, e máis cando somos estudantes quen pagamos.

Só nunha xeración de licenciados, é dicir, en 5 anos, o prezo das taxas sube en 120 euros, e contando que esta sexa das matrículas máis baratas.

Como dixemos, a 1º matrícula é un 4% máis cara que o curso pasado, a 2º matrícula sube un 15%. A 3ª pasa dun 25 a un 35%. Dende a 3ª sube un 50%.

Reclamamos que o financiamento da Universidade debe basearse nun Plan de financiamento público e non a costa os estudantes, que nós teñamos que ser quen sosteñamos o ensino público, elimínalle este adxectivo para dotalo do PRIVADO.

Grazas a masiva mobilización do estudantado galego o 31 de Outubro pasado e á recollida de máis de 10 000 sinaturas de estudantes dos sete campus galegos contra a suba das taxas de matrícula para o presente curso, abriuse un proceso de negociación entre a nosa organización e Dirección Xeral de Ordenación e Calidade do Sistema Universitario Galego para o Decreto Galego de Prezos Públicos 2008/2009, mais a Consellaría de Educación manten a súa intención de subir as taxas (incluso por riba do IPC) e manter os recargos na 2ª, 3ª e 4ª matrícula.

Por iso, esta folga ten un claro perfil de presión á Consellaría en datas en que se levará a cabo esa negociación.

Porque esta forma que temos o estudantado dos CAF de defender o ensino público coma tal, é a forma máis práctica e eficiente para parar Boloña, ou no seu defecto, evitarmos os seus aspectos máis negativos coma o endebedamento progresivo da mocidade estudantil e a elitización do ensino.

ánimo e á loita!!!!

COS COMITÉS NA RÚA, A LOITA CONTINÚA!!!!!!!!!!!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… eis o video promocional da anterior folga do 31 de Ouubro, feito polo Comité de CC. da Comunicación de Pontevedra.

ver nova en: http://duvi.uvigo.es/index.php?option=co…

máis información:  www.comitesabertos.org

pois tras uns días que os de blogaliza nn me deixaron entrar no blog e puñan “estamos de vacacións” pois puiden finalmente entrar e ver coma a última actualización
e os comentarios desapareceran. Bue, reproducín a entrada eliminada,
e ás esperas da seguinte, vou pensar.

boas vacacións!