Víctor Freixanes, presidente da Editorial Galaxia, afirma recibir a noticia con gran satisfacción. Interprétaa coma un recoñecemento en perspectiva a un proxecto que non pertence só a unha editorial, senón que é da sociedade civil galega; xa que en palabras de Freixanes ’non se pode entender a historia de Galiza desde os anos 50 sen a existencia de Galaxia’. Asimesmo, tamén toma o galardón como unha responsabilidade de Galaxia co futuro, pois unha editorial é unha entidade que xestiona e difunde coñecemento , neste caso o da cultura galega, e non unicamente unha empresa que vende libros. Neste sentido, e tras a decisión do Consello da Xunta, o Presidente Touriño tamén resaltou o compromiso coa recuperación da lingua galega e coas liberdades por parte da editorial.
Entre os novos retos de futuro que a editorial afrontará a curto prazo, atópase o convenio que asinaron con google, co que se publicarán mundialmente en formato dixital todos os fondos históricos que ten a editorial. Víctor Freixanes asegura que se respetan os dereitos de autor e que se cumpre coa lei, xa que tanto Galaxia coma os autores son quen teñen que autorizar a publicación en internet. O acceso aos libros dixitalizados será ben de balde, ben previo un pequeno pago por parte do internauta. Google só facilita a plataforma, e non quedará con beneficios económicos. Freixanes espera que este proxecto sexa unha realidade a comezos do próximo curso.
’A editorial naceu pegada ao discurso da letra impresa, pero hoxe apostamos polas novas tecnoloxías’ afirma o presidente de Galaxia, polo que tamén están a impulsar Merlín Comunicación, unha especialización da empresa que se dedicará a impulsar e editar material multimedia, audiovisuais e a creación de exposicións.
Galaxia recibirá a Medalla de Ouro de Galicia o día 25 de xullo, 57 anos despois da súa fundación, e con case 2.500 volumes editados e un catálogo vivo dun millar de títulos. Tamén promoveu un importante número de traducións desde o ano 2000, que superan os 130 exemplares, contribuíndo así a extender o coñecemento da creación cultural galega alén do noso territorio, en castelán, inglés…

Este 14 de xuño xa irán 80 anos do chegada ao mundo de quen sería unha das persoas chaves no século XX.

Non son eu de ensalzar ás xentes, senón de dar a importancia causal dos feitos e cambios á masa popular que é a protagónica. Mais sería inxusto non recoñecermos a aqueles e aquelas que deron e dan a súa vida pola transformación social mundiial.

80 anos do seu nacemento e 41 do seu pasamento, morreu moi noviño o Comandante Ernesto Guevara, pero detrás do seu corpo asasinado quedou unha estela coma legado e herdanza para todos os humanos, un camiño de terra liberada construído lousa a lousa, con mans humanas, dende o compromiso individual e a loita colectiva.

Un camiño que é o exemplo para todos e todas nós, dende as proles e os ilotas até os acomodados en casas de ananos.

Un camiño que non está só dedicado aos arxentinos nin aos cubanos, prque Ernesto é de todos nós, porque Ernesto é de todos os povos, porque por eles loitou e deu a súa vida.

Por iso que o Che tamén é noso, da mocidade galega, porque nos seus discursos ás mocidades revolucionarias polo mundo enteiro ensinounos a importancia de organizarmos para loitar polo noso futuro, para impedir ser tratados coma mercadoría en tempos de capitalismo feroz, coma man de obra barata, coma máquinas sen sentimentos… Ernesto falou de organización coma ferramenta dos mozos e mozas para crear un futuro en que poder vivir con dignidade.

Pero sobre todo, es da mocidade galega, porque ensinaches á xente nova a viver, pensar, sentir, disfrutar e loitar coma tales, a non ser vellos nin amargados en corpos de mozos.

A ti Ernesto, todos te dicimos

HASTA SIEMPRE, COMANDANTE!

ATÉ SEMPRE, COMANDANTE!

“la insistencia que continuamente les he hecho, es para que no dejen de ser jóvenes, no se transformen en viejos teóricos, o teorizantes, conserven la frescura de la juventud, el entusiasmo de la juventud”

(fragmento do discurso de clausura do seminario “La juventud y la Revolución “, organizado pola UJC del Ministerio de Industrias, 9 de maio de 1964).

Manifesto “Na defensa do noso idioma”

As persoas asinantes da presente declaración, somos autoras e autores de blogues galegos, que suscribimos voluntaria e libremente esta iniciativa e que publicamente MANIFESTAMOS:

1. O noso completo e activo compromiso coa lingua galega, como principal alicerce da nosa identidade colectiva como pobo así como a nosa preocupación perante a situación que esta vive na actualidade.
2. Entendemos a Rede como unha canle con importantes potencialidades para a expansión en usos do noso idioma que deben ser aproveitadas, e avogamos porque o galego sexa tamén a lingua vehicular das/os galegas/os en Internet. Apoiamos tamén a reivindicación dun dominio propio en internet para Galiza.
3. Expresamos o noso total rexeitamento perante todo ataque contra o galego, independentemente de quen proveña, e particularmente no caso de entidades que declarándose defensoras dun presunto, mais falaz, bilingüísmo incorren en ser de facto unha manifestación do auto-odio.
4. Reclamamos o noso dereito a vivir con completa normalidade na lingua que é propia de Galiza, tendo garantido plenamente o noso dereito a empregala en todos os eidos da nosa vida.
5. Adherímonos colectivamente ao manifesto “Polo dereito a vivirmos en galego” d’A Mesa pola Normalización Lingüística.
6. Chamamos á cidadanía galega, especialmente á mocidade, a participar na manifestación nacional en defensa do noso idioma, que baixo o lema “Polo dereito a vivirmos en galego” convoca A Mesa pola Normalización Lingüística, e que terá lugar o vindeiro domingo 18 de maio, na cidade de Compostela, e que partirá ás 12h da Alameda.

Galiza, maio de 2008.

paremos a suba das taxas

defender a universidade pública é parar Boloña

O motivo que nos leva aos estudantes e aos CAF a convocar a segunda folga contra as taxas do presente curso e desenvolver de novo unha campaña de información e mobilización do estudantado é porque supón unha suba excesiva de un 1´6% por riba do IPC español que este ano subiu un 2´4%, mentres que o galego subiu un 2%. Polo tanto, o prezo que pagamos os estudantes galegos por cada crédito en que nos matriculamos este ano sube un 4% en relación ao curso pasado, pois sumamos a suba de 1´6 das taxas máis o 2´4 do IPC español.

Coma sempre e outra vez, en Galiza saímos pagando máis en relación ao noso IPC.

É o 6º ano consecutivo en que as taxas suben por riba do IPC. Subíu tanto co PP como agora o fai co PSOE na Consellaría de Educación. Neste tema, énos imposíbel para o estudantado notarmos un cambio de governo.

Que paguemos máis non se reflicte nunha mellora de servizos: a reprografía do campus é deficiente e desbórdase pola demanda, o comedor pois máis do mesmo, os materiais que empregamos en audiovisual, en pubblicidade, en vbelas artes, NON SON SUFICIENTES…

Pq é mentira que esta suba non se note, e máis cando somos estudantes quen pagamos.

Só nunha xeración de licenciados, é dicir, en 5 anos, o prezo das taxas sube en 120 euros, e contando que esta sexa das matrículas máis baratas.

Como dixemos, a 1º matrícula é un 4% máis cara que o curso pasado, a 2º matrícula sube un 15%. A 3ª pasa dun 25 a un 35%. Dende a 3ª sube un 50%.

Reclamamos que o financiamento da Universidade debe basearse nun Plan de financiamento público e non a costa os estudantes, que nós teñamos que ser quen sosteñamos o ensino público, elimínalle este adxectivo para dotalo do PRIVADO.

Grazas a masiva mobilización do estudantado galego o 31 de Outubro pasado e á recollida de máis de 10 000 sinaturas de estudantes dos sete campus galegos contra a suba das taxas de matrícula para o presente curso, abriuse un proceso de negociación entre a nosa organización e Dirección Xeral de Ordenación e Calidade do Sistema Universitario Galego para o Decreto Galego de Prezos Públicos 2008/2009, mais a Consellaría de Educación manten a súa intención de subir as taxas (incluso por riba do IPC) e manter os recargos na 2ª, 3ª e 4ª matrícula.

Por iso, esta folga ten un claro perfil de presión á Consellaría en datas en que se levará a cabo esa negociación.

Porque esta forma que temos o estudantado dos CAF de defender o ensino público coma tal, é a forma máis práctica e eficiente para parar Boloña, ou no seu defecto, evitarmos os seus aspectos máis negativos coma o endebedamento progresivo da mocidade estudantil e a elitización do ensino.

ánimo e á loita!!!!

COS COMITÉS NA RÚA, A LOITA CONTINÚA!!!!!!!!!!!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… eis o video promocional da anterior folga do 31 de Ouubro, feito polo Comité de CC. da Comunicación de Pontevedra.

ver nova en: http://duvi.uvigo.es/index.php?option=com_content&task=view&id=955&Itemid=25

máis información: www.comitesabertos.org

pois tras uns días que os de blogaliza nn me deixaron entrar no blog e puñan “estamos de vacacións” pois puiden finalmente entrar e ver coma a última actualización
e os comentarios desapareceran. Bue, reproducín a entrada eliminada,
e ás esperas da seguinte, vou pensar.

boas vacacións!

O luns, despois de star a facer zaping con CSI e jorquera no hai debate , ía apagar a tele cando a pantalla fundiu a negro, para dar paso ao logo de filmax e o da xunta de Galiza. Volvín sentar no sofá con estraña inquietude, a ver que peli cultureta ían botar a esas horas, e xa tiña claro que coma for outra cousa máis sobre os rexionalistas ou cantares gallegos marchaba pra cama. Pero entón apareceron os créditos de Elsa Pataky e Paco Plaza, e claro, a miña disposición xa cambiou. Acomodei no sofá agora con espectación, despois de ter visto REC interesábame coñecer algo máis da filmografía de Paco Plaza. Entón apareceu o título, Romasanta, rapidamente, pois nin puta idea. Entón unha voz en off sitúanos na Galiza de 1850, e basicamente xa foi cando flipei de todo, bueno un director de fóra que vén facer unha peli á Galiza ambientada hai séculos, e bue, a dirección artística moi boa, moi ben ambientada na época, moi coidados tanto as casas, coma os interiores, os traxes populares da época e máis os chuvasqueiros de entón (semellaban maios andantes hehe). O meollo do filme era unha vila do interior rural, amedrentada polos brutais ataques de lobos. Ninguén se atrevía acruzar o bosque. Pero o que ninguén se esperaba é que os asasinos non foran estas bestas, senón outro tipo diferente de besta: o libishome, Don Manuel Blanco de Romasanta. Nado o18 de novembro de 1809 na aldea ourensá de Regueiro. Nun principio a partida de nacemento puña Manuela xa que se pensara que era unha nena. Era sastre, pero a súa vida cambiou radicalmente cando quedou viuvo. A partires de entón dedicouse á venda ambulante. Os primeiros anos moveuse pola zona e máis tarde abrangueu todo o Reino de Galiza. Todos os lugareños sinalábano coma vendedor de xabrón, que máis tarde se descubriría que proviña do unto ou graxa humana das súas vítimas. A súa fama asasiña fíxolle chegar ser acusado do asasinato dun alguacil. Xulgado e condeado escapou a un refuxio nun pequeno pobo abandoado chamado Ermida. En vista de que estaba en busca e captura comenzaron unha serie de asasinatos empregando todo tipo de estratexias. Namorou da Bárbara (Elsa Pataky), unha rapaza que vivía na vila onde se sitúa a peli. Co transcurso do filme vai desconfiando e as dúbidas sobre a auténtca identidade do seu amante lévana a descubrir quen é el realmente, e máis a percatarse que nese momento era a única supervivinte das súas catro irmás, asasinadas por Romasanta. Dende entón, Bárbara comeza unha persecución por tada a Galiza para dar caza á besta. Foi capturado en Nombela (Toledo) e xulgado en Allariz. Recoñeceu que matara a 9 persoas a sangue fría. Pero o número real de vítimas considerouse que superaba as 15 perosas, entre elas varios nenos. Os escritos xudiciais din que usaba as súas mans e dentes para asasinar ás vítimas, comendo os restos. Segundo as feridas sufridas polas vítimas consideróuselle de ter licantropía, é dicer, ser un lobishome, xa que tales feridas eran como dentadas dos colmillos dos lobos. El mesmo dixo que era vítima dunha maldición cando era adolescente e que tivo alucinacións en que se vía rodeado de lobos despois dos seus asasinatos. Ingresou en prisión en 1854. A mediación da Raíña Iabel II librouno da condea a morte para ser engaiolado de por vida. Pero pouco despois de entrar na cadea desapareceu e nada se soubo del. Manuel Blanco Romasanta, foi ademai o instgador da lenda de “o Home do saco” ou “sacamantecas”coa que se amdrentou aos nenos tamén alén da Galiza dende entón.

Dirección: Paco Plaza. País: España. Año: 2004. Duración: 98 min. Interpretación: Julian Sands (Manuel), Elsa Pataky (Bárbara), John Sharian (Antonio), Gary Piquer (Luciano de la Bastida), David Gant (Profesor Philips), Maru Valdivieso (María), Laura Mañá (Antonia), Luna McGill (Teresa), Carlos Reig (Gómez), Reg Wilson (Juez), Ivana Baquero (Ana). Guión: Elena Serra y Alberto Marini; basado en un argumento de Alfredo Conde a partir de su novela “Romasanta. Memorias inciertas del hombre lobo”. Producción: Julio Fernández.

en fin…. hoxe é un dia deses (de moitos) que non se me ocorre nada que dicer (a verdade, penso que falo pouco; pero bue, aí estades os q dicides que falar, falo moito, pero iso, despaciño jeje) así que xa dou por pechada a miña primeira entrada do meu primeiro blog.
saúde e felicidade

….. e cal é o mellor xeito para enviarvos un saúdo? pois eis a peón coa que para min é dos mellores temas, un saúdo pra todo@s!!!